Happiness by Lou
Hi, ik ben Isabel.
En ik ben niet makkelijk
in één zin te vangen.
Scherp én warm. Structuur én gevoel. Altijd echt.
Ik ging als 7-jarig pleegkind naar Overijssel.
En leerde al vroeg dat je plek in de wereld niet vanzelfsprekend is. Dat je die moet verdienen, of op zijn minst niet te veel ruimte mag innemen.
Dat gevoel heeft me lang gevolgd.
Ik werd moeder op mijn negentiende.
Op 7 september werd ik negentien en op 14 november lag mijn dochter Yacira in mijn armen. Niet gepland. Niet netjes. Maar het beste wat me ooit is overkomen.
Ik had geen blauwdruk. Ik deed gewoon wat er gedaan moest worden. Schakelen. Doorgaan. Regelen. Zorgen. Herhalen.
Jarenlang leefde ik naar wat anderen van me verwachtten. Ik paste me aan. Vulde in wat er verwacht werd. Ging door terwijl ik me afvroeg of dit het was.
Maar overleven is niet hetzelfde als leven.
En toen stopte het.
Mijn lichaam had al langer nee gezegd. Ik had het niet willen horen.
De burnout was geen mooi keerpunt waar ik nu dankbaar voor ben in een inspirerend verhaal. Het was gewoon hard. Zwaar. En het dwong me eindelijk te luisteren naar iets wat ik al heel lang wist maar weigerde te voelen.
Eind 2024 heb ik een maagverkleining gehad. Niet vanuit een oordeel over mezelf, maar vanuit een keuze vóór mezelf. Voor het eerst in heel lang deed ik iets niet omdat het moest of omdat iemand anders het verwachtte.
Ik deed het omdat ik het waard ben.
Dat klinkt simpel. Dat was het niet.
In diezelfde periode kwam Human Design binnen.
Ik snapte er eerst niets van. Allemaal vaktermen. Maar langzaam begon er iets te landen.
Waarom ik vol raak bij mensen en leeg thuiskom. Waarom ik altijd dacht dat ik lui was. Waarom ik nooit paste in de systemen die voor anderen wél werkten.
Ik was niet kapot. Ik draaide gewoon op de verkeerde brandstof.
Verbinding geeft me energie. Mensen zie ik snel. Dat is er altijd al geweest.
Alles wordt automatischer. Maar mensen niet.
Ik voel dingen voordat ik ze kan benoemen. Weet zonder bewijs. Zie het patroon voordat iemand het uitspreekt. Dat is niet iets wat ik heb geleerd. Dat is er altijd al geweest.
Nu doe ik werk dat echt van mij is.
Nu ben ik 41. Moeder van drie. Oma van kleindochter Kyana, die me op een manier raakt waarvoor ik geen woorden heb. Ik woon in Overijssel met mijn twee pubers Yosco en Nynthe, die me dagelijks met beide benen op de grond houden.
Als strategisch sparringpartner werk ik met ondernemers die al draaien maar voelen dat er iets lekt in hun bedrijf. Ik zie snel wat er speelt. Waar iemand zichzelf tegenhoudt. Waar beslissingen blijven hangen. Waar keihard werken en toch niet vooruitkomen samenkomen en niemand het durft te benoemen.
Ik benoem het wel. Direct. Zonder eromheen te draaien.
Niet omdat ik het geleerd heb. Maar omdat ik weet hoe het voelt om lang niet te zien wat er echt speelt, en wat het kost als niemand je die spiegel voorhoudt.
"Ze is ontwapenend, hartelijk en warm. Mensen nemen haar gemakkelijk in vertrouwen. Ze zorgt ervoor dat je niets tekort komt. Haar gastvrijheid stelt mensen gerust, opent harten en brengt verbinding."Onyema Onwuka
Ik ben geen uitvoerder. Ik sta naast je, niet onder je. Mensen voelen zich snel veilig bij me, maar veilig betekent niet zacht. Warmte en scherpte zitten bij mij altijd allebei aan tafel.
Ik werk niet met iedereen. Niet met mensen die een snelle oplossing zoeken. Niet met mensen die niet bereid zijn te kijken naar wat er écht speelt. Niet met mensen die willen dat ik het voor ze doe.
Maar als je hier bent en iets in je zegt: zij zegt wat ik zelf al weet maar nooit hardop durf uit te spreken.
Dan weet je het al.
Jij weet het allang.
Je doet het alleen nog niet.